تبليغاتX
دفتر نیلوفران آبی
خداحافظ..

 

         میروم تا دنیا باور کند

              رفتن به اندازه ی یک ثانیه

      چشم بر هم زدن است.

          خداحافظ

                       برای

                               همیشه

 

 


|+|
نوشته شده توسط مریم در یکشنبه 9 تیر1387 و ساعت 20:12
دل نوشته

 

   

نمي دانم كدامين روز شمعهاي خانه را خاموش خواهم كرد
اما مي دانم آن روز دير نيست
و بسيار نزديك است
 روزي كه پرستوي دلم اوج نگرفته به زمين باز مي گردد
آن روز دير نيست
همين فرداست


|+|
نوشته شده توسط مریم در دوشنبه 3 تیر1387 و ساعت 18:40
متنی از یک ترانه(ای دوست)

 

 

  منم سرگشته ی حیرانم ای دوست

                                                                    کنم یکباره جان قربانت ای دوست

       ولی ناسازشوق وصل کویت

                                       به هم سربر سر پیمانت ای دوست

                                                    دلی دارم در آتش خانه کرده

                                                                               میان شعله ها کاشانه کرده

                                      دلی دارم که از شوق وصالت

                                                                    وجودم را زغم ویرانه کرده

                                                                                       وجودم را زغم ویرانه کرده

                                      من آن آواره ی بشکسته حالم

                                                                       زهجرانت بتا رو بر زوالم

         منم آن مرغ سرگردان تنها 

                       پریشان گشته شد یکباره حالم

                                                      به هر سو بر سر سجاده کردم

                                                                                  دعایی برآن دلداده کردم

                          زحسرت ساغر چشمانم ای دوست

                                                   زبانم یکسره از باده کردم

                 دلا تا کی اسیر یاد یاری

                                                  زهجر یار تا کی داغداری

                بگو تا کی زشوق روی لیلی

                              تو مجنون پریشان روزگاری

                                                                    پریشانم پریشان روزگارم

                                                                               من آن سرگشته ی هجر نگارم

           کنون عمریست با امید وصلش

                                        درون سینه آسایش ندارم

                                                                 زهجرت روز و شب فریاد دارم

                                                                           زبیدادت دلی ناشاد دارم

               درون کوهسار سینه ی خود

                                      هزاران کشته چون فرهاد دارم

             چرا ای نازنینم بی وفایی

                                           زمادم با دل من در جفایی

                                                                          چرا آشفته کردی روزگارم

                 عزیزم دارد این دل هم خدایی

                                        عزیزم دارد این دل هم خدایی 

خواننده:صدرالدین بوشهری


|+|
نوشته شده توسط مریم در سه شنبه 21 خرداد1387 و ساعت 22:8
متنی از یک ترانه(وقت رفتن..)

وقت رفتن..... 

خواننده:حمید عسگری.

وقت رفتن نمي خوام ببينمت 

 

 مي دونم ببينمت كم ميارم

 

 اگه يك لحظه فقط نگام كني

 

 دلموپشت سرم جا ميزارم

 

اگه خونسرد نگام به دل نگير

 

دلتو يه روز ازم خسته ميشه

 

اگه اسممو فقط صدا كني

 

راه رفتن واسه من بسته ميشه

 

وقت رفتن نبايد گريه كني

 

اينجوري دلم برات تنگ نمي شه

 

مي دونم هر جاي دنيا كه باشم

 

تو دلم عشق  تو كمرنگ نميشه

 

اگه خونسرد نگام به دل نگير

 

دل تو يه روز ازم خسته ميشه

 

اگه اسممو فقط صدا كني

 

راه رفتن واسه من بسته ميشه

.........

 

و اكنون وقت رفتن است.

 


|+|
نوشته شده توسط مریم در سه شنبه 7 خرداد1387 و ساعت 16:25
با تو نمی ترسم...

 

باز هم آقای ارشک بیگی لطف کردند و متن دیگری از ترانه ی خودشون را برای این وبلاگ به یادگار گذاشتند که من همین جا از ایشان قدر دانی می کنم.

با تشکر مدیر وبلاگ

با تو نمی ترسم...

نمی ترسم من از امروز، نمی ترسم من از فردا

تو باشی در کنار من، نمی ترسم من از دنيا

نه از شيرينی رويا، نه از تلخیِ صد کابوس

نه از روز بدون شب، نه از شبهای بی فانوس

نه از لبهای بی قصه، نه از پرهای بی پرواز

نه از آغاز يک پايان، نه از پايان بي آغاز

نمی ترسم من از امروز، نمی ترسم من از فردا

تو باشی در کنار من، نمی ترسم من از دنيا

نه از اَبرای بی بارون، نه از گلريز شب بوها

نه از کولاکِ فصل سرد، نه از کوچ پرستوها

نه از سکوت دلتنگی، نه از فرياد تنهايي

نه از شرم حضور عشق، نه از اندوه رسوايی

نمی ترسم من از امروز، نمی ترسم من از فردا

تو باشی در کنار من، نمی ترسم من از دنيا

نه از تکرار بيهوده، نه از فکرهای پوشالی

نه از سيلاب اشک و غم، نه از قحطی خوشحالی

نه از خاموشی خورشيد، نه از بيرنگی مهتاب

نه از بيداری مطلق، نه از چشمهای مست خواب

ترانه سرا: ارشک بيگی


|+|
نوشته شده توسط مریم در سه شنبه 7 خرداد1387 و ساعت 3:20
آسمان مرا فراموش كن

من به پایان سطر رسیدم به مرز نقطه شدن و حالا تمام.

و بالهایم را شکستم تا به خود تنهایی را آموزش دهم.

و تنهاشدم، تنها به وسعت همه ی پروازهای شبانه.

آسمان مرا فراموش كن.

 


|+|
نوشته شده توسط مریم در شنبه 4 خرداد1387 و ساعت 20:27
پرستوی دلم.....

 

گاهي پرستوي دلمان به نقاط دور دستي پرواز مي كنند به جايي كه عشق به وسعت آسمان است و جدايي به وسعت زمين.

نمي دانستم پرستوي دلم بعد از آشيان كردن در آسمان به زمين بر مي گردد يا در آسمان خواهد ماند...

اما اكنون كه به سطح زمين نزديك شده است به جوابم رسيده ام.

كاش كمي زودتر مي فهميدم و اجازه ي اين قدر اوج گرفتن را به پرستو نمي دادم.

 


|+|
نوشته شده توسط مریم در پنجشنبه 2 خرداد1387 و ساعت 18:58
بی گمان باید زیست....

  

ضمن تشكر از آقاي ارشك بيگي و لطفي كه به من و وبلاگم داشتند شعر زير كه از اشعار زيباي ايشان هست را با اجازشون در وبلاگم مي زنم و جا داره به خاطر ترانه ي زيباي ديگرشون يعني ترانه ي نمياد ازاين شاعر گرانقدر تشكر و قدر داني كنم.

با تشكر مدير وبلاگ

 

بی گمان بايد زيست...

در کويرِ عادت، پُشتِ کوهِ ترديد، زير خورشيدِ شرم، سايه گاه اميد.

غنچه ای روييده، روی آن يک شبنم.

در دل آن شبنم، عشقِ يک گُل جاريست،

تا شقايق باقيست، بی گمان بايد زيست.

بی گمان پروانه، گِردِ فانوسَکها، از حَريقِ امروز، تا ظُلام فردا،

از شکستن در اوج، تا سَرابِ رويا،

کمتر از يک اَرزن، در دلش پَروا نيست،

تا شقايق باقيست، بی گمان بايد زيست.

بَر ستاره سوگند، بَر شَبِ بی تکرار، بَر هُجوم سايه، بَر تَنِ يک ديوار،

تا بِگِريَد ديده، در تَمَنّای يار،

عاشقان را تقدير، تا سحر بيداريست،

تا شقايق باقيست، بی گمان بايد زيست...

ارشک بيگی

 


|+|
نوشته شده توسط مریم در چهارشنبه 1 خرداد1387 و ساعت 19:1
سکوت عشق...

  

سكوت نقره فام عشق مرا مي برد به تك جزيره ي حيات و مي برد به زير تك درخت بيد مجنون و كنار خورشيدي كه باز هم هنگام غروب طلاييش فرا رسيده است.


|+|
نوشته شده توسط مریم در سه شنبه 31 اردیبهشت1387 و ساعت 17:26
فقط سکوت....


|+|
نوشته شده توسط مریم در یکشنبه 29 اردیبهشت1387 و ساعت 18:58